Salaam Aleikum: het tekenlokaal.

Salaam Aleikum: het tekenlokaal.

Ik heb het druk op mijn baan op een school met vluchtelingen. Druk met vragen en vingers, ruzies en duizend momentjes van onbegrip in een klas vol Syriërs die zich verwonderen over Nederlandse grammatica, Hollandse omgangsvormen, rapporten en een overdaad aan juffen van de plaatselijke PABO. Ze krijgen zelfs tekenen, om onze toch-wel-wat-bijzondere school op een echte school te laten lijken. Nietsvermoedend stapte ik dat tekenlokaal binnen, ik verwachtte dat tekenende beeld te zien van zo’n ijzeren kwasten-wasbak, een droogrek voor middelmatige verfsels, een kast met verf en een juf onder diezelfde verf. Dat was er allemaal, een compleet plaatje, maar tussen al dat gewoons vond ik een tekening. Een tekening van Wahid, een jongen die ik verder ook niet ken: een duif, zijn naam en het woord vrede.IMG_1608

Die tekening was voor mij een kleine preek in een plaatje en twee woorden. Ik stond even stil, maakte een foto… Wahid komt uit een oorlogsland en kreeg bij tekenen de opdracht de vrede te tekenen. Hij tekende toen geen zaal vol corrupte politici, geen blauwhelmen of akkoord dat het vuur staakt. Hij tekende een duif, symbool van de Geest van vrede en daarmee laat hij zien dat vrede niet aan te tekentafel, maar in het hart gebeurt. Op lokaal niveau, net als lang geleden in een huis waar een paar leerlingen dachten dat het anders kon, dat het anders moest; dat de vrede niet komt door het luik van een bommenwerper, maar door geloof, hoop en liefde. Deze Syrische jongen weet dat en ziet de vrede als een duif. Zo ook wij.

– Geschreven door Maarten Labooy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *